Van oudsher maakt het bloemencorso reclame. Daarbij is de schrijvende pers het belangrijkste medium. Advertenties verschijnen ook in Belgische kranten vanwege de populariteit van corso's in die contreien. In de jaren zeventig volgen reclame-uitingen via suikerzakjes, bierviltjes en autostickers. De gemeente Valkenswaard gebruikt een deel van het jaar zelfs een poststempel met bloemencorso-opdruk. In de jaren tachtig krijgt de corsopromotie een meer professioneel karakter. Dit moet ook wel want door het slechte weer jaar op jaar, zijn de toeschouwersaantallen in de eerste helft van de jaren tachtig dramatisch gedaald. De commissie Promotie Bloemencorso, die deze negatieve spiraal moet ombuigen, komt in 1986 met een heus promotieteam op de proppen. De inzet van een promotieteam is overigens maar een van de vele activiteiten in die periode op promotioneel vlak.
De activiteiten hebben succes want na de 'natte' jaren (van 1983 tot en met 1987) gaan de bezoekersaantallen, ook door het betere weer, opnieuw richting de 40-50.000 mensen.
Ook heeft de Promotiecommissie aandacht voor de communicatie binnen de corsogemeenschap zelf. Zo verschijnt vanaf 1990 de Corsocourant, eerst op papier maar rond de eeuwwisseling ook in digitale vorm.

Een belangrijke episode van het corso speelt zich af in 1989, namelijk de overgang naar een nieuw parcours. Het corso kent de eerste jaren een steeds wisselend parcours. In 1960 trekt het voor het eerst in de omgeving van het Wilhelminapark, een parcours dat vervolgens bijna dertig jaar het decor van het corso vormt: Reisvennestraat, Maastrichterweg, Peperstraat.
Het bloemencorso komt later door de steeds grotere omvang van de wagens in de nauwe straten van het parcours letterlijk steeds meer klem te zitten. Vanaf 1989 trekt de corsostoet, na goedkeuring in een gedenkwaardige raadsvergadering, voortaan vanaf het Kloosterplein via de Maastrichterweg en de Eindhovenseweg naar de Valkenierstraat en vervolgens via de Frans van Beststraat, Leenderweg en Bakker- en Peperstraat weer naar de Markt.

Zwaar werk wordt gedaan door tientallen onzichtbare duwers onder de wagens. Zij duwen de vele duizenden kilo's ijzer, papier en dahlia's met de kracht van armen en benen over de Valkenswaardse straten.
In 1989 krijgt het corso een welverdiend monument in de vorm van een, hoe kan het ook anders, dahlia. 1989 is ook het jaar dat een 'monument' terugtreedt. Ad Lemmens, hét gezicht van het Valkenswaardse bloemencorso, neemt afscheid als voorzitter van het stichtingsbestuur.

> Lees verder: Vernieuwing en vooruitgang (1990-1993)

> Terug naar inhoud Corsohistorie