Een bijzonder corso vindt plaats in 1994. In dat jaar is het immers precies vijftig jaar geleden dat Valkenswaard werd bevrijd. Dit is voor de gemeente Valkenswaard reden voor een feestweek met als opening het bloemencorso. Vandaar het verzoek van de gemeente het corso 1994 thematisch in te richten. Na de nodige discussies honoreert het corsobestuur dit verzoek en stelt als thema 'Verhalen van vrijheid' vast. Het wordt een bijzonder bloemencorso, voorafgegaan door een optocht van kinderen in versierde vervoermiddelen en gevolgd door samen met de gemeente georganiseerde activiteiten als een taptoe op de Markt en de officiële ontsteking van de Valkenswaardse lichtjesroute.

Omdat het thematische karakter velen blijkt aan te spreken, krijgt het corso vanaf 1994 elk jaar een thema. Dit wordt wel altijd zo 'breed' mogelijk gehouden, om de artistieke vrijheid van de ontwerpers niet al te zeer te beknotten. Door het thema krijgt de corsostoet meer eenheid, zonder dat de diversiteit van de wagens er onder lijdt. Om deze eenheid te versterken bepaalt niet langer het lot de volgorde van de wagens, maar de Regiecommissie.

In de daarop volgende jaren krijgt de ingezette vernieuwing van het corso verder gestalte. Vernieuwing is nodig, de 'corsoconsument' van 1995 is immers een andere dan die van 1965. Het publiek, verwend door velerlei vormen van vermaak, verwacht inmiddels meer dan '15 wagens die over de weg gaan'. Extern onderzoek bevestigt deze tendens, maar geeft ook oplossingsrichtingen. De belangrijkste daarvan is de optocht van praalwagens aantrekkelijker, boeiender en levendiger te maken. Zo wordt met name het theatrale aspect in de stoet van praalwagens tot ontwikkeling gebracht.
Na een tijdperk van technische ontwikkelingen breekt halverwege de jaren negentig een periode aan waarin de nadruk komt te liggen op de vormgeving en de aantrekkelijkheid van het corso als geheel. Het 'theatrale' van de parade komt met name tot uiting in beweging op en rond de wagen, en het krijgen van contact met het publiek, figuratie dus. Verder zorgen niet alleen muziek- maar ook majorettekorpsen uit binnen- en buitenland zorgen voor vermaak.

Het corso van 1995 is het eerste uit een reeks waarin figuratie duidelijk terug is in de stoet. Figuratie niet alleen op, maar met name ook rond de wagen. En dat is duidelijk nieuw.
Het corso krijgt daardoor meer dynamiek en er ontstaat interactie met het publiek.
Maar de ontwikkeling kost tijd en een goede figuratie, afgestemd op het onderwerp, is duidelijk een nieuwe 'tak van sport' waaraan de buurtschappen moeten wennen en waarvoor zij tijd nodig hebben. Datzelfde geldt voor de jury. In de stoet van 1998 begint het vernieuwingsproces echt vruchten af te werpen. Maar doordat steeds meer wagens 'eigen' muziek meevoeren, neemt het aantal deelnemende korpsen af. Ook wijzigt hun rol. Die ontwikkelt zich meer en meer tot het vermaken van het publiek op die momenten dat er geen corsowagens zichtbaar zijn.

> Lees verder: Nieuwe technieken en D-day (2001-2007)

> Terug naar Corsohistorie